Over de helft! Nog 99 deelnemers gezocht, meedoen duurt slechts 13 minuten.Ben jij de afgelopen 3 jaar je baan onvrijwillig verloren en wil je enkele vragenlijsten invullen? Of ken je zo iemand?

Update: in 4 dagen hebben al 93 mensen de lijsten volledig ingevuld. Dank voor jullie hulp en het massale delen. Zo fijn. Nog 108 te gaan! Gezocht: mensen die de afgelopen drie jaar onvrijwillig hun baan zijn kwijtgeraakt, en die enkele vragenlijsten willen invullen. Meedoen kost gemiddeld 13 minuten.

‘Wil jij een presentatie bij KLM geven over rouwen om baanverlies aan het management en de leidinggevenden?’, vroeg Myriam van Fith afgelopen zomer. Vorige week was het zover. Uiteraard reed ik al naar de ingang toe zonder de juiste pas, om vervolgens achteruit te moeten rijden tussen auto’s, fietsers en scooters. Toen ik op de parkeerplaats was stopte Piet Hein, een van de Fith adviseurs, gelukkig naast mijn auto om mij een beetje wegwijs te maken. Want ja ik kan echt overal verdwalen.

Bijzondere afwijzing. Artikel 2 gaat over risicofactoren voor het ontwikkelen of instandhouden van gecompliceerde rouwklachten als gevolg van baanverlies. Denk aan: niet zo handige copingstijlen, laag zelfbeeld, onrechtvaardig wereldbeeld. Reden voor afwijzing van het tijdschrift, hypothesen zijn onderontwikkeld voor ‘job loss as treatment’.

Bijzondere afwijzing. Artikel 2 gaat over risicofactoren voor het ontwikkelen of instandhouden van gecompliceerde rouwklachten als gevolg van baanverlies. Denk aan: niet zo handige copingstijlen, laag zelfbeeld, onrechtvaardig wereldbeeld.Reden voor afwijzing van het tijdschrift, hypothesen zijn onderontwikkeld voor ‘job loss as treatment’.

Afgelopen week heb ik enkele leuke workshops gegeven. Veel interactie, kritische vragen, persoonlijke verhalen gekoppeld aan een dosis onderzoeksresultaten. Heerlijk. Tijdens de afronding zei iemand (een professional, geen ervaringsdeskundige): ‘Heel vervelend dat je je baan bent verloren, maar… er is toch wel veel moois uitgekomen, wat er niet was geweest als jij toen niet ontslagen was.’

Na een weekje heerlijk deinen op zee met een groep prachtvrouwen, weer geland. Fijn om met na weken hoofdelijk werk, het bedenken van een nieuwe onderzoeksopzet, lekker fysiek bezig te zijn. Draaien aan wielen, trekken aan touwen, zeilen hijsen en op te doeken.

En nu met een fris hoofd te kijken wat ik mensen cadeau kan gaan geven voor hun een deelname.

Ondergedompeld in vragenlijsten. Wat is dat toch telkens een zoektocht om de juiste vragenlijsten te vinden om te kunnen meten wat je graag wilt weten.
Zoveel keuze, maar dan nog steeds vaak net niet kunnen vinden wat je zoekt. Met name omdat veel vragenlijsten zijn gericht op werkenden, en tja daar zit nu net de crux, mijn beoogde doelgroep heeft op dit moment geen werk.

Krijg zojuist de afwijzing binnen voor artikel 2 van het tijdschrift, over risicofactoren van gecompliceerde rouw als gevolg van baanverlies. Het is ook een hoog aangeschreven blad dus de kans op afwijzing was groot. Ze laten maar 10-15% van de aanvragen doorgaan naar reviewers, de rest wordt op voor hand al afgewezen door de editor.