19 jaar geleden woonde ik in Enschede. Ik liep in het centrum, toen ineens een harde knal klonk, de ramen trilden, mensen renden in paniek de straat op schreeuwend dat er een bom was gegooid.
Niet wetend wat te doen, ben ik doorgelopen na een vriendin, want we zouden de volgende dag op vakantie gegaan. Ze was niet thuis.
Trots op ‘ons pap’. Door weer, wind, snot, pijn hij is bezig met het laatste deel van zijn fietstocht naar Santiago.
Vier jaar geleden is hij gestart met Loes, waarbij ze ieder jaar twee weken fietsten. Een bijzondere reis waarbij ze elkaar goed aanvulden, terwijl hun partners de reis vanuit Nederland volgden. Dit jaar zouden ze het laatste deel gaan fietsen. Loes is in december onverwacht ziek geworden en begin dit jaar overleden.
Afgelopen vrijdag consensus bereikt over hoe we de resultaten het beste kunnen presenteren van artikel 2, over risicofactoren van gecompliceerde rouwklachten als gevolg van baanverlies. Dit weekend herschreven en ingediend. Het grote wachten en nagelbijten is weer begonnen. Spannend!
Mijn eerste artikel is geaccepteerd!!
Over de ontwikkeling en validatie van de WerkVerliesLijst (WVL).
Sinds de lancering op 1 mei 2018 maken steeds meer professionals gebruik van de WVL om te checken of er sprake is van gecompliceerde rouw t.g.v. baanverlies. Hij begint langzaam ook de weg de vinden naar bedrijfsartsen en arbeidsdeskundigen, waardoor hij al in vroeg in proces kan worden ingezet en mensen niet onnodig met rouwklachten blijven rondlopen.
Een mini update, omdat het te leuk is om niet te delen.
Mijn eerste artikel is geaccepteerd bij internationaal wetenschappelijk tijdschrift!!
De aankomende weken mag ik in conclaaf met de publisher om hem in het juiste format te zetten, en dan kan hij de wijde wereld in.
Loslaten.
De winter is voor mij vaak een periode van loslaten, herijken en opnieuw richting bepalen. Deze winter was het wel heel letterlijk, afscheid moeten nemen van verschillende mensen die me dierbaar zijn. Zowel door overlijden als ontslag.
Ja de zon schijnt! Heb jij ook dat het voelt alsof je opleeft zodra het voorjaar begint?
Alles lijkt zoveel makkelijker als je met je laptop buiten kan werken. Wat een verandering van omgeving al niet kan doen. Luv it.
Een update van mijn onderzoeksbubbel. Ik heb de afgelopen periode verschillende fijne mensen gesproken rondom rouwen om gezondheidsverlies. En ruim 60 mensen hebben de enquête ingevuld. Hartelijk dank, zo waardevol.
Fijne start van de week.
Vrouw denkt last te hebben van gecompliceerde rouwklachten na baanverlies. Ze had de WerkVerliesLijst nog niet ingevuld, maar was sterk geëmotioneerd en zag op tegen de toekomst, voor de eerste keer in haar leven solliciteren.
Dankbaar. Sinds een jaar werken Marjoke en ik samen, waarbij zij als transitiecoach de begeleiding van een deel van de klanten op zich neemt, zodat ik tijd hebt om verder te werken aan mijn onderzoek naar rouwen om baanverlies.
Slecht nieuws eerst. De commissie van het internationale congres, waar ik samen met de Amerikaanse onderzoeker een presentatie wilde verzorgen, heeft ons voorstel afgekeurd. Rouwen om baanverlies past niet binnen hun beeld van de klinische psychologie, en er is nog te weinig onderzoek om ze op andere gedachten te kunnen brengen. Een forse teleurstelling.
Wie je bent bij leven, wordt weerspiegeld in het leven van anderen. Welke voetafdruk laat jij achter?
Een mooie uitspraak van de geestelijke verzorger tijdens de uitvaart vandaag van een liefdevol prachtig mens.
De afgelopen maanden is er veel gebeurt wat de nodige ‘kruim’ heeft gevraagd, en iedere keer als ik dacht, het is weer rustig, vloog het weer over de kop. Het leven gebeurt. De rafelranden horen erbij. Soms word je in diepe gegooid en is het maar afwachten of je blijft drijven.
Druk bezig met het verwerken van de feedback van de reviewers van mijn eerste artikel over de validatie van de WerkVerliesLijst. Na de eerste schok, blijf van mijn ‘kind’ af!, is het nu leuk om te schaven en te broeden hoe het beter kan.